NEEM ISLAMITISCHE WENSEN SERIEUS

   Het zijn twee zijden van dezelfde medaille: de hysterische angst voor een 'islamisering' van het Westen en de naïeve aanname dat het Westen van Irak of Afghanistan moderne staten zou kunnen maken. Alleen al om die reden is het dwaas van secretaris-generaal De Hoop Scheffer het slagen van de ISAF-operaties voor de NAVO tot een existentiële kwestie te verheffen: die zijn namelijk, wat de hoogge­stelde einddoelen betreft, tot mislukken ge­doemd.
   De verhouding met de Arabi­sche wereld behoort tot de grote vraagstuk­ken van deze eeuw, maar dat wil niet zeggen dat een islamitische overna­me van het Westen dreigt. Niet in demografi­sche zin, zoals de CDA-ers Lutter & De Kok recent betoogden (Opinie, 28 juni): de absurdi­teit van hun these wordt reeds door hun eigen cijfers gedemonstreerd. Voor zo'n 'overname' zou een migratie­stroom nodig zijn die niet tienmil­joen, maar vele honder­den miljoenen mensen omvat. Zolang die uitblijft regeert de wet van de grote getallen in ons voordeel, en is het niet de cultuur van de inboor­lin­gen, maar van de immi­granten die uit­eindelijk in die van de meerder­heid verdrinkt. Waar dat uitblijft is er hooguit sprake van ghetto­vorming - maar dat woord zegt het al: ghetto's vormen geïsoleer­de eilanden en nooit de hoofdstroom binnen een maat­schappij. In enkele specifieke wijken staan de westerse waarden weliswaar onder druk, maar een paar wijken zijn 'het Westen' niet.
   Evenmin dreigt een overname van het Westen door het terrorisme. Dat terroris­me moge hinderlijk zijn, het moge (en zal) nog heel wat slachtoffers eisen, in extreme gevallen zal misschien eens de Nederland­se jaaroogst aan verkeersdo­den worden gehaald, maar daarmee wordt Europa nog niet door de islam 'overgeno­men'. Terrorisme bezit namelijk geen territorium. Hooguit kan het Westen zich door zijn eigen angst over laten nemen, en gezien de Patriot Act heeft Bin Laden in Washington bereikt wat Stalin nooit is gelukt: de eerste aanzet tot omvorming van Ameri­ka in een totali­taire staat. Ook teveel Nederlandse columnisten hebben zich op sleeptouw laten nemen door de reto­riek van het Bush en consorten, alsof het omgooi­en van twee wolkenkrabbers aan een Derde Wereldoorlog gelijk zou staan. De drieduizend doden van nine-eleven waren anno 1917 in elk geval niet meer dan een slap doorsnee-ochtendje Verdun. En dat ging daar dan vele maan­den achterel­kaar elke dag in die omvang door.
   Voor een supermacht hebben de Verenigde Staten thuis nog bijzon­der weinig meegemaakt. Dat helpt hun overtrokken reactie verklaren, maar die dient daarmee niet automatisch de Europese te zijn. De militaire potentie van Saddam Hoessein, of van Iran, of van Al Qaeda, was en is op geen enkele wijze te vergelijken met die van Hitler of Stalin op het hoogte­punt van hun macht. Even onzinnig is de suggestieve karakterise­ring van de Iraanse theocraten als 'islamofascisten'. Zeker, de radicaalste hunner mogen inder­daad met een heilige oorlog de vernieti­ging van het Westen beogen. Maar al minstens sinds de Perzische nederlaag bij Mara­thon bestaat er een verschil tussen beogen en berei­ken.
   Dat is omge­keerd ook voor het wester­se 'democrati­seringsproject' van belang. Net zomin als Westen zal islamiseren, kan het Westen het Midden-Oosten moderniseren, en daarmee is de Amerikaanse interventie in Irak tot mislukken gedoemd, hoezeer verstokte Bushadepten als William Kristol (Opinie, 20 juli) ook blijven weigeren dit onder ogen te zien. Ook dat is een kwestie van aantal­len. Aan dat voorne­men ligt namelijk de fundamente­le misvatting ten grond­slag dat de meeste moslims ginds op westerse waarden zitten te wachten.
   Het feit dat die waarden de afgelo­pen decennia direct met wester­se belan­gen en de eigen zelfzuchtige 'secu­liere' elites verbon­den waren, heeft ze, met het trauma van de kolonia­le verdeel-en-heerspolitiek plus de opgedron­gen stichting van Israel als stimulans, ginds evenwel duur­zaam besmet. Verkie­zingen resulte­ren derhalve in antiwesterse meerder­heden. Dat geldt zelfs in zekere zin voor het Europees-Aziatische tussenland Turkije, zoals gisteren bleek: niet de prowesterse ke­malisten, maar de gematigde islamis­ten boekten een enorme stem­men­winst. De laatsten hebben zich in de regering namelijk om de materiële noden van de gewone bevolking bekom­merd, de eersten voordien op die plek slechts jarenlang hoofdzakelijk zichzelf verrijkt.
   Het Westen struikelt in het Midden-Oosten thans over haar onvermogen om de legitimiteit van veel islamitische wensen als zodanig onder ogen te zien, ook al worden die door onfrisse types als Ahmadinejad verwoord. De iets frissere westersgezinden ontberen inmiddels in eigen kring namelijk door gebrek aan resultaat elk gezag, getuige de neergang van Abbas. Dat betekent dat alleen onder­hande­len met onze eigen zetbazen weinig zinvol is en dus vanzelfspre­kend ook met Hamas moet worden gepraat. Wie zijn ge­spreks­partners niet zo invloed­rijk kan krijgen als hij wil, zal de invloed­rijke ge­spreks­partners moeten accepte­ren die hij krijgt. Al het andere is illusie. Ronduit ridicuul is daarbij het argument van Balkenende dat "met organi­saties die met geweld hun doelen trachten te bereiken" geen contact mogelijk is. Als hij dat serieus meent, moet Neder­land meteen uit de NAVO, want wat doen onze soldaten anders dan vechten in Uruz­gan?
   Het Westen begaat een catastrofale fout door zich steeds weer onver­kort de agenda van Israel op te laten dringen, dat, onge­acht het virulen­te en met diepge­worteld complot­denken verbonden antise­mitisme onder Arabie­ren, met zijn neokoloniale landroofpolitiek zijn proble­men voor een groot deel zelf geschapen heeft. Vanuit Jeruzalem wordt systematisch gepoogd om het nationa­listische verzet van Hamas tegen de Bezetting aan het fundamen­talistische terroris­me van Al Qaeda gelijk te stellen. Door de stupide weigering om met Hamas te onder­handelen, en de mis­calculatie dat isole­ring van Gaza­ de Palestij­nen in de schoot van Abbas zal doen terugke­ren, zou dit ooit nog wel eens een self-fullfil­ling prophecy kunnen worden. En dan hebben we pas écht een probleem.

Thomas von der Dunk, 10 juli 2007