Christenen beledigen mag – moslims beledigen niet

Joost Zwagerman

Bron : NRC Handelsblad
1 september 2007

Joost Zwagerman vraagt zich af waarom een afvallige moslim zijn toon moet matigen, terwijl een afvallige christen zijn God rustig mag bekritiseren

Deze zomer wees de redactie van NRC Handelsblad een ingezonden stuk van Geert Wilders af voor publicatie.Adjunct-hoofdredacteur Sjoerd de Jong motiveerde die afwijzing als volgt: ‘De reden was niet zijn opvatting over de islam, maar de onbehouwen toonzetting en vooral de gebrekkige (of beter: afwezige) onderbouwing van de beweringen van het Kamerlid.’Met die woorden over de toonzetting in het achterhoofd herlas ik zo even de openbare afrekening met Ehsan Jami door de eerbiedwaardige socioloog J.A.A. van Doorn, gepubliceerd 15 augustus op de opiniepagina van NRC Handelsblad.

Vreemd. Onbehouwener dan bij Van Doorn kom je het niet snel tegen. Het jonge gemeenteraadslid van de PvdA Ehsan Jami zei in een interview in Trouw dat hij zich niet langer als moslim beschouwde, en Van Doorn maakte ervan dat Jami het interview had ‘misbruikt’ om een bevolkingsgroep ‘zo grof mogelijk te kwetsen’. Van Doorn vergeleek Jami’s uitspraken met een caféruzie. Iemand in dat café beledigt andermans vrouw. Die persoon krijgt van de beledigde echtgenoot ‘een optater’.Alle andere cafébezoekers reageren volgens Van Doorn dan schouderophalend. Want, aldus Van Doorn: ‘Wie kaatst moet de bal terugverwachten. En gelijk hebben ze.’Raar toch, vond van Doorn, dat bij zo’n caféruzie iedereen instemt met een ‘optater’, maar dat straatgeweld tegen die Jami zoveel ophef veroorzaakt. Dat joch vráágt toch gewoon om straatgeweld en doodsbedreigingen?

Waarom kan die Jami niet gewoon als iedere andere moslim in zijn geloof opgesloten blijven zitten? En als ie dan van zijn geloof wil afvallen, waarom dan met zoveel kabaal?Het is aardig om naar de feiten te kijken. Ehsan Jami kwam aan het woord in de interviewreeks De Tien Geboden. Die reeks bestaat sinds 1998. Honderden mensen zijn inmiddels aan het woord gekomen.

Veel zijn gelovig, anderen zijn atheïst, weer anderen ‘weten het niet’. Ehsan Jami benadrukt in dat interview dat hij nog steeds gelovig is: „Nee, ik ben geen antheïst, ik geloof nog wel degelijk in God." Zijn kritiek richt zich op de Koran: „Allah, zoals in de Koran beschreven, is een wrede, tirannieke God."

In diezelfde reeks kwam enkele jaren geleden Jan Wolkers aan het woord. Wolkers zei toen het volgende: „Ik vond die naijverige, wraaklustige God (..) een weerzinwekkende verschijning. (..) Iemand die gevraagd wordt de zon stil te laten staan opdat al de al in elkaar gehakte mensen nog verder afgeslacht kunnen worden – en dat nog doet ook! Wat een ongelofelijke rotzak!"

Misbruikt Jan Wolkers hier een kranteninterview om een Nederlandse bevolkingsgroep tot op het bot te beledigen? En zo ja, reisde er destijds iemand af naar Texel om onze nestor van de literatuur af te tuigen, namens een bevolkingsgroep van gekwetste gelovigen?

Zou Van Doorn het molesteren van Wolkers ook hebben beschouwd als een geval van ‘wie kaatst, kan de bal verwachten’? Heeft iemand Wolkers toen verordonneerd zijn toon te matigen? Stond er toen een J.A.A. van Doorn op die een eventuele ‘optater’ aan Wolkers becommentarieerde met: ‘en gelijk hebben ze’?

En nu we toch bezig zijn: enig idee wie in deze krant naar aanleiding van een oud religieus boekje de volgende blasfemische, ophitsende en intens kwetsende woorden publiceerde? Lees, huiver, en bal uw vuisten, want het is ‘een optater’waard .

‘Zo’n boekje laat zien hoe wij onze kinderen (...) hersenspoelden met een genadeloos fundamentalisme (..).’ Diezelfde schrijver had het over ‘een wrede, tirannieke Allah.

Hij geeft niet, Hij neemt alleen maar.’ Het mooiste bewaarde de schrijver voor het laatst: ‘Allah, die geile beer, liet een kindje doden en kwam zo in de hemel aan zijn gerief.’Wie schreef dit? De zinnen stonden op 20 januari 2005 in NRC Handelsblad. Theo van Gogh kan het dus niet zijn geweest, want die had zijn ‘optater’ toen al gehad. Bovendien bezigde Van Gogh uitsluitend het niet zo fijne woord ‘geitenneukers’. Maar Allah als geile beer Die Zich aan gene zijde verlustigt aan een kind – dat is in blasfemie Van Gogh voorb ij.

Nee, het was ook niet Theodor Holman. En ook niet Ayaan Hirsi Ali, tijdens een letterlijk onbewaakt moment. Allemaal fout. De man die dit durfde op te schrijven was N RC-columnist Frits Abrahams. Kleinigheid is wel dat het voorstel van van bisschop Muskens indachtig, ‘God’ in het citaat is vervangen door ‘Allah’. Die vervanging leidt volgens Muskens tot een beter begrip tussen christenen en moslims.

God, Die in opdracht een kind laat vermoorden en daar in de hemel aan Zijn gerief door komt – God als psychopathische pederast dus eigenlijk; Abrahams zag er kennelijk geen been in om een bevolkingsgroep te kwetsen. Deze uitspraak over God als pederast is radicaler en blasfemischer dan wat Ehsan Jami in interviews over Mohammed en Allah heeft beweerd. Opmerkelijk is nu dat diezelfde Abrahams in de discussie over de geloofsafval van Jami en andere ex-moslims meent dat er sprake is van een ‘voortdurend gescheld’ op de islam. Voorbeelden van dat kennelijke gescheld geeft hij niet, maar wel viel hij J.A.A. van Doorn bij, over wie Frits Abrahams beweerde dat diens opinieartikel ‘wa a r s ch u - wend’was bedoeld. Aha. Zo hadden we niet bekeken. J.A.A. van Doorn waarschuwt in NRC Handelsblad moslims die kenbaar willen maken van hun geloof te zijn gevallen nog één keer.

Als de even hoogbejaarde als stoere Van Doorn een vent is, dan zal hij moeten erkennen dat zijn geestverwant Abrahams niet gek moet staan te kijken als die op grond van dit citaat alsnog door een stel gekwetste christenen op de bek wordt getimmerd – ‘en gelijk hebben ze’.Maar zo steekt het volgens deze twee verdedigers des oosters geloofs natuurlijk niet in elkaar. Als een ooit van zijn rooms geloof gevallen publicist als Abrahams ook maar één haar wordt gekrenkt, dan is dat vanzelfsprekend een schande en een terugval naar een cultuur van barbarij. Als een van zijn geloof gevallen moslimjongen van negentien zich in Trouw dezelfde vrijheden permitteert als Abrahams in NRC Handelsblad, dan moet die jongen zijn toon matigen en zijn het diezelfde heren Abrahams en Van Doorn die deze jongen wegzetten als een ijdele aandachtstrekker.

Het wordt nog maller, zo bleek kortgeleden uit een polemiekje in deze krant tussen Abrahams en Paul Cliteur. Wie aandacht vraagt voor de penibele situatie van geloofsafvalligen met een moslimachtergrond, is volgens Abrahams een neoconservatief en een handelaar in angst die een islamofobie oppompt. Ziehier de twee maten waarmee Abrahams meet: religiekritiek op de God uit de Koran moet je voor je houden, want als je, zoals Ehsan Jami, Allah ‘een wrede, tirannieke God’ noemt, ben je indirect verantwoordelijk voor het feit dat sommige moslims in dit land radicaliseren, maar kritiek op de God uit de Bijbel is geoorloofd en vermoedelijk ook heel gezellig, want dan doe je mee aan een verfrissende blik op de oudtestamentische handel en wandel van een Geile Beer.

Je ziet dat wel vaker bij types die zichzelf bijzonder tolerant en vooruitstrevend vinden: met het oog op hun eigen burgermansrust ontzeggen ze mensen een andere geloofsachtergrond en met wie ze o zo solidair zeggen te zijn, precies die rechten waar zijzelf onbekommerd gebruik van maken. In andere tijden heette zo’n houding neo-koloniaal en repressief. In tijden waarin de Abrahamsen en de Van Doornen het woord voeren, heet het solidariteit met een tot op het bot beledigde bevolkingsg roep.